Jezus

Zauważamy również, że dla Piotra przyszłe zbawienie chrześcijan, królestwo, które mają odziedziczyć po powrocie Chrystusa, również czeka już w niebie, „gotowe, aby zostało objawione w czasie ostatecznym” (1 Piotra 1, 10-11). Drugie przyjście będzie zatem „apokalipsą” lub objawieniem tego, co już „istnieje”, ale jest jeszcze ukryte przed naszymi oczami. Mówi się o Jezusie, że był „przewidziany” i czekał, aby w odpowiednim czasie objawić się BOGU (1 Piotra 1, 20). Ani królestwo BOGA, ani Jezus nie istnieli naprawdę wcześniej. Byli jednak zaplanowani jeszcze przed założeniem świata.

Paweł używa tej samej koncepcji i tego samego języka, gdy mówi o przyszłym zmartwychwstaniu i nieśmiertelności świętych. Mówi, że „mamy” już budynek od Boga, „dom odpowiedni dla przyszłego wieku” [8]. Nasze przyszłe ciała zmartwychwstałe już „istnieją” w planie Boga i dlatego można je uznać za rzeczywiste, ponieważ jest pewne, że zostaną one objawione w przyszłości. W tym sensie już je „posiadamy”, już je mamy, chociaż oczywiście nie mamy ich jeszcze dosłownie. To samo dotyczy skarbu, który mamy w niebie. Jest on nam obiecany na przyszłość. Otrzymamy dziedzictwo jako nagrodę (Kol 3:24), gdy Chrystus przyniesie je z nieba na ziemię podczas swojego przyszłego przyjścia.

Kiedy już zrozumiemy ten podstawowy fakt żydowskiej (i biblijnej) teologii i myślenia, nie będzie trudno uporządkować nasze rozumienie innych fragmentów, w których występuje ta sama zasada „istnienia”, po której dopiero później następuje rzeczywiste objawienie. W Ewangelii św.Jana 17, 5 Jezus mówi: „A teraz, Ojcze, uwielbij mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat powstał”. Na podstawie 2 Kor 5, 1, chrześcijanin będzie mógł w przyszłości, po zmartwychwstaniu i powrocie Chrystusa, powiedzieć, że otrzymał teraz to, co już wcześniej „miał”, w sensie: to, co zostało dla niego ustalone w planie BOGA. Chrześcijanie powinni mieć skarb w niebie (Ewangelia Marka 10, 21); jest to nagroda, która jest teraz przechowywana u BOGA i przeznaczona do przekazania w przyszłości. Chce się przez to tylko powiedzieć, że chrześcijanie pewnego dnia w przyszłości „odziedziczą królestwo, które jest dla nich przygotowane od założenia świata” (Mt 25, 34).

Kiedy Jezus mówi, że „miał” chwałę, o którą tutaj się modli (J 17:5), to po prostu prosi o chwałę, o której wiedział, że BÓG przygotował ją dla niego od początku. [9] Ta chwała istniała w planie BOGA i w tym sensie Jezus już ją „posiadał”. Zauważamy, że Jezus nie powiedział: „Oddaj mi chwałę, którą miałem, kiedy żyłem z Tobą przed moim narodzeniem”. Taka koncepcja byłaby całkowicie obca judaizmowi. Całkowicie niepotrzebne, a nawet błędne jest doszukiwanie się pogańskich idei w tekstach Pisma Świętego, jeśli mają one sens w kontekście żydowskim. . Ciężar dowodu spoczywa na tych, którzy wierzą w dosłowne preegzystencję, aby wykazać, że teksty nie mogą być wyjaśnione w ich własnym żydowskim kontekście. w Ewangelii św. Jana wskazuje na Jego „istnienie” w planie BOGA. Kościół ucierpiał na skutek wprowadzenia języka niebiblijnego. W języku greckim istnieje odpowiednie słowo na określenie „prawdziwej” preegzystencji (Prouparchon). Bardzo znamienne jest to, że nie pojawia się ono nigdzie w Piśmie Świętym, ale można je znaleźć w pismach greckich ojców Kościoła Nie udało się tym greckim interpretatorom Pisma Świętego zrozumieć hebrajskich kategorii myślenia, w których napisano Nowy Testament. Tzw. „przedludzka egzystencja” Chrystusa w Biblii odnosi się do poprzedniej egzystencji Jezusa w planie i wizji BOGA. Preegzystencja w Biblii nie oznacza tego, co rozumiano pod tym pojęciem w późniejszych wyznaniach wiary: rzeczywistej, świadomej egzystencji Syna BOGA przed jego narodzinami, momentem, w którym wkroczył na ziemię i przyjął ludzką kondycję, przechodząc przez łono szlig; swojej matki.

Żydowska i biblijna koncepcja preegzystencji ma ogromne znaczenie dla rozumienia przez Jezusa samego siebie jako Syna Człowieczego. Syn Człowieczy pojawia się w Księdze Daniela. „Preegzystuje” on tutaj tylko w tym sensie, że BÓG pozwala nam rzucić okiem na niego w swoim planie na przyszłość. Syn Człowieczy jest człowiekiem – to właśnie oznaczają te słowa. Według Jana powinniśmy zrozumieć, że ludzki Mesjasz przed swoim narodzeniem (w planie Boga) był w niebie i był widoczny w wizji Daniela dotyczącej przyszłości (Dan 7;J 6, 62). Podczas swojego wniebowstąpienia Jezus zajął pozycję, która została dla niego wcześniej przygotowana w planie Boga. Żaden tekst nie mówi, że Jezus powrócił do Boga wrócił (Upostrepho), jednak idea ta została niesłusznie wprowadzona do niektórych współczesnych angielskich tłumaczeń w celu wsparcia „ortodoksji”. Takie błędy w tłumaczeniu greckiego wyrażenia „iść do Ojca” jako „powrócić do Ojca” mówią same za siebie. 10 Tłumaczenia Biblii zostały sfałszowane, aby odzwierciedlały tradycyjne, pozabiblijne wyobrażenia o Jezusie. Syn Człowieczy nie jest aniołem. Żaden anioł nigdy nie został nazwany „Synem Człowieczym” (= członkiem rasy ludzkiej – z dobrego powodu preferowanym określeniem Jezusa). Nazwanie Mesjasza aniołem byłoby pomieszaniem kategorii. Dlatego uczeni słusznie twierdzą, że idea preegzystencji Mesjasza „przed jego narodzinami w Betlejem jest nieznana judaizmowi”. Zgodnie z tym, co zostało przepowiedziane o Mesjaszu w Starym Testamencie, pochodzi on z rasy ludzkiej:

„Judaizm nigdy nie wiedział nic o szczególnym preegzystowaniu Mesjasza, które poprzedzało jego narodziny jako człowieka” (Dalman, Words of Jesus, s. 128-32, 248, 252). Dominacja tej koncepcji w jednym z kręgów żydowskich nie może być poważnie podtrzymywana. Judaizm nie wiedział nic o [dosłownie] preegzystującym doskonałym człowieku. [11]

Twierdzenie, że „było się przed Abrahamem” (J 8, 58) nie oznacza, że pamiętasz, iż żyłeś przed swoim narodzeniem. Jest to myślenie podobne do myślenia Greków, którzy wierzyli w preegzystencję dusz. W hebrajskim myśleniu Nowego Testamentu można „preegzystować” jako część planu BOGA, tak jak preegzystowały przybytek, świątynia, pokuta i inne ważne elementy boskiego przeznaczenia. Również Mojżesz w tym sensie „istniał wcześniej”, zgodnie z cytatem, do którego powrócimy później. Apostoł Jan mógł również powiedzieć, że Chrystus „od założenia świata” został zabity (Obj 13, 8). Wszystko to daje nam niezwykle cenne wskazówki dotyczące sposobu, w jaki autorzy Nowego Testamentu rozumieli „preegzystencję” . Istnieje kilka przykładów form czasu przeszłego w Biblii hebrajskiej, które w rzeczywistości odnoszą się do przyszłych wydarzeń. Są one „przeszłe”, ponieważ opisują ustalone wydarzenia w Bożym zamyśle i dlatego mają gwarancję realizacji. Czytelnicy Biblii lekceważą właśnie ten sposób myślenia , gdy pochopnie dochodzą do wniosku, że Jezus, mówiąc, iż „miał” chwałę u Ojca, zanim świat powstał, miał na myśli, że już wtedy żył (J 17, 5). Z pewnością z zachodniego punktu widzenia tradycyjne rozumienie jest rozsądne. Ale czy nie możemy oddać czci Mesjaszowi, próbując zrozumieć jego słowa w ich własnym hebrajskim kontekście? Czy Biblia nie powinna być interpretowana w świetle jej własnego kontekstu, a nie w świetle naszych późniejszych wyznań wiary?

W Ewangeliach Mateusza, Marka, Łukasza, Piotra, w Dziejach Apostolskich i w całym Starym Testamencie panuje wymowna cisza na temat rzeczywistego preegzystowania Chrystusa. Nie tylko nie wskazują one na przedludzkiego Syna BOŻEGO, ale wręcz zaprzeczają tej idei, mówiąc o pochodzeniu (Księga Rodzaju) Jezusa (Mt 1, 18) i jego poczęcia jako syna (Mt 1, 20) w łonie Marii. [12] Należy zauważyć, że dla arian i trynitarzy, którzy wierzą, że Jezus został poczęty w wieczności na długo przed swoim poczęciem/zastaniem w łonie Marii, oznaczałoby to drugie poczęcie. [13] Łukasz nie ma pojęcia o takiej idei. Bezstronni czytelnicy dostrzegą (co potwierdza wielu ekspertów biblijnych), że Jezus z Ewangelii Mateusza, Marka, Łukasza, Dziejów Apostolskich i Piotra jest człowiekiem, który powstał w momencie swojego „poczęcia” i narodzin, tak jak wszystkie inne osoby ludzkie. Nie istniał wcześniej. Mateusz mówi nawet o „genezie” Jezusa w Mt 1, 18. Jest to poważne oszustwo wobec Ewangelii napisanej przez Jana, jeśli rozumie się ją tak, że naucza ona o innym Jezusie niż Mateusz, Marek i Łukasz – takiego, który w rzeczywistości jest aniołem lub BOGIEM, który pojawia się jako człowiek. Taki nieludzki Mesjasz jest obcy nie tylko pozostałej części Nowego Testamentu, ale także całemu objawieniu Boga w Starym Testamencie w odniesieniu do Jego opisu przyszłego Mesjasza. Księga Powtórzonego Prawa 18, 15-18 wyraźnie mówi, że Mesjasz ma pochodzić z rodziny w Izraelu. W tym ważnym tekście chrystologicznym wyraźnie stwierdza się, że Mesjasz nie jest BOGIEM, ale wysłannikiem BOGA, który narodzi się spośród ludu. Wszyscy Żydzi, którzy z radością oczekiwali Mesjasza, oczekiwali człowieka, a nie anioła, a tym bardziej samego BOGA! Chociaż Żydzi nie rozumieli, że Mesjasz miał narodzić się w nadnaturalny sposób, to jednak to cudowne poczęcie zostało w rzeczywistości przepowiedziane (Izajasz 7, 14; Mateusz 1, 23). Nigdzie jednak nie ma wzmianki o „przedludzkim” Mesjaszu.

Zgodnie z KsięgąIzajasza 44, 24 BÓG nie miał towarzyszy podczas pierwotnego stworzenia. W Ewangeliach Jezus przypisywał stworzenie Ojcu (Mk 10, 6; Mt 6, 30; Łk 12, 28) i nie pamiętał, że brał udział w pierwotnym stworzeniu. Jeśli Jezus naprawdę był Stwórcą nieba i ziemi w Księdze Rodzaju 1, to dlaczego tego nie pamiętał? Dlaczego wyraźnie mówi, że to BÓG był Stwórcą? Odpowiedź jest taka, że Jezus działał w żydowskich i biblijnych ramach dziedzictwa biblijnego, które otrzymał i do którego przyszedł, aby „nie zniszczyć”.

Duch BOGA jest dostępny dla wierzących. Kiedy nauczą się myśleć jak BÓG, będą podzielać przekonanie, że BÓG „powołuje do istnienia to, czego nie ma” (Rz 4, 17). Błędem jest mylenie „istnienia” w planie Boga z rzeczywistą preegzystencją i tworzenie w ten sposób Jezusa, który nie jest prawdziwym człowiekiem. Chrystus z biblijnych oczekiwań jest osobą ludzką, poczętą w sposób nadnaturalny. Największa chwała Jego dzieła dla nas polega na tym, że był On prawdziwym człowiekiem. Był kuszony. BÓG natomiast nie może być kuszony (Jak 1, 13).

Apostoł „Skała”, któremu Jezus powierzył zadanie: „Paś moje owce”, dał nam wspaniałą lekcję, jak należy rozumieć znaczenie preegzystencji jako wiedzy uprzedniej i predestynacji. To właśnie Piotr, którego uznanie Jezusa za Mesjasza spotkało się z entuzjastyczną aprobatą Jezusa (Mt 16, 16-18) . Piotr i Jan zrozumieli, że chwała, którą Jezus już „posiadał”, jest tą samą chwałą, która została już „dana” wierzącym po czasach Jezusa (którzy zatem nie byli jeszcze na świecie, kiedy Jezus to powiedział) (J 17, 22) . Oznacza to po prostu, że rzeczy ustalone w Bożych postanowieniach „istnieją” w innym sensie niż w rzeczywistej egzystencji. Musimy zdecydować, czy chcemy rozumieć język Nowego Testamentu jako Amerykanie lub Europejczycy, czy też w zgodzie z Jezusem i jego żydowską kulturą. Jeden z wersetów Apokalipsy mówi o rzeczach, które „są”, zanim zostały stworzone: „ ... są i zostały stworzone!” (Ap 4, 11). [14] Ich stworzenie nastąpiło zgodnie z pierwotnym planem BOGA, aby je powołać do istnienia.

Znajomość kontekstu Nowego Testamentu ujawnia, że Żydzi wierzyli, iż również Mojżesz „istniał wcześniej” w planach Boga, choć nie jako osoba posiadająca świadomość:

„Dlatego Pan świata mówi w następujący sposób szlig;en: Bo [choć już] stworzył świat dla swojego prawa, ale tego samego, pierwociny stworzenia, nie objawił od początku świata, aby przez to poganie zostali przekonani [o swoich grzechach] ... Dlatego wybrał i znalazł mnie, który od początku świata był przygotowany, aby stać się pośrednikiem tego przymierza” (Testament Mojżesza, 1:13, 14). nbsp;(Tłumaczenie Emil Kautzsch, 1900)

Jeśli Mojżesz był przewidziany w planie BOGA, to ma sens, że Mesjasz był celem, dla którego BÓG stworzył wszystko. Można zatem powiedzieć, że wszystkie rzeczy zostały stworzone dla Chrystusa. Z szacunku dla objawionego planu BOGA i dla chwały ludzkiego Zbawiciela powinniśmy starać się zrozumieć jego tożsamość w kontekście jego własnego hebrajskiego środowiska.

Doskonałe wyjaśnienie żydowskiego rozumienia „ „przedistnienia” przedstawił nam norweski uczony Sigmund Mowinckel w swojej znakomitej książce „Der da kommt” („Ten, który przychodzi”):

„Że każde wyrażenie ... . woli BOGA wobec świata, Jego zbawczy plan i zamiar od samego początku obecne w Jego Duchu lub Jego „ Słowie” , jest oczywistym sposobem powiedzenia, że nie dzieje się to przypadkowo, ale poprzez rozwój i wyrażenie własnej istoty BOGA [por. Jan: „Słowo było u BOGA i było Bogiem”]. To przypisanie preegzystencji wskazuje na religijne znaczenie najwyższego stopnia. Teologia rabiniczna mówi o prawie, o tronie chwały Boga, o Izraelu i innych ważnych przedmiotach wiary jako o rzeczach stworzonych przez Boga i obecnych u Niego już przed stworzeniem świata. To samo dotyczy Mesjasza. Mówi się, że jego imię istniało wcześniej u Boga w niebie, że zostało ustalone przed stworzeniem świata i że jest wieczne. Nie odnosi się to jednak do rzeczywistego preegzystowania w ścisłym i właściwym tego słowa znaczeniu. Wynika to jasno z faktu, że Izrael jest objęty tymi preegzystencjalnymi rzeczami. Nie oznacza to, że naród izraelski lub jego przodkowie istnieli dawno temu w niebie, ale że wspólnota Izraela, lud BOŻY, od wieczności istniała w myślach BOGA jako wielka część Jego planu... Dotyczy to wszystkich odniesień do preegzystencji Mesjasza. To jego „imię”, a nie sam Mesjasz, jest obecne u Boga przed stworzeniem świata. W Pesikta Rabbati 152b jest powiedziane, że „król Mesjasz narodził się od początku stworzenia świata, ponieważ pojawił się w myślach BOGA przed stworzeniem świata”. Oznacza to, że odwieczną wolą BOGA było, aby Mesjasz powstał i wykonał swoje dzieło na świecie, aby wypełnić wieczny plan zbawienia BOGA ldquo; (s. 334).

Teza wprowadzona przez pogańsko-filozoficznych „ojców Kościoła”, że Jezus był albo drugim „członkiem” bóstwa (co przyjęła późniejsza ortodoksja) albo stworzonym aniołem (w co wierzą arianie i współcześni Świadkowie Jehowy), sprawiła, że szeroko dyskutowana kwestia natury Chrystusa została z boskości i ukryła za mgłą prawdziwą mesjańskość Jezusa i jego mesjańskie przesłanie o królestwie BOŻYM. Jezus z Nazaretu jest tym, czym stało się Słowo (mądrość Boga) z Ewangelii św.Jana 1:1. [15] Jako człowiek jest on wyjątkowym wyrazem mądrości Boga. To mądrość Boga istniała od początku, a mądrość ta stała się osobą w momencie poczęcia Jezusa. Wyjaśnienie to nie narusza wspaniałej podstawowej nauki, że jedynym Bogiem jest Ojciec, a Jezus jest Panem Mesjaszem, a nie Bogiem Panem. [16] To właśnie wczesni greccy ojcowie Kościoła, wprowadzając ideę „drugiego Boga pod względem liczebności”, wprowadzili zamieszanie w temat żydowsko-chrześcijańskiego monoteizmu. [17] Bardzo znamienne jest to, że Paweł często mówi o Ewangelii jako o tajemnicy ukrytej w planach Boga „przed wiekami”. [18] Mówi również, że Syn Boga „zrodził się/narodził się” z kobiety i z nasienia Dawida (Rz 1, 3;Ga 4, 4). Nie można sobie wyobrazić, aby Paweł wierzył w preegzystencję Syna. Stwierdzenie, że Syn powstał wraz z narodzinami, nie byłoby prawdziwe, gdyby w rzeczywistości istniał od zawsze. O wiele rozsądniej jest przyjąć, że Paweł podzielał opinię Piotra, iż Mesjasz był ukryty w boskich planach i objawił się, gdy nadeszła odpowiednia pora. [19] Paweł wierzył, że „ wszystko zostało stworzone w Jezusie” (Kol 1,16). Nie powiedział, że wszystko zostało stworzone „przez niego”.

W końcu nie ma sensu twierdzić, że „ Mądrość” z Księgi Przysłów Salomona („Pani Mądrość”) była w rzeczywistości preegzystującym Jezusem, Synem. Nie powinno być trudno dostrzec, że „Mądrość” jest tutaj personifikacją boskiej cechy, a nie osobą. Dowód na to można znaleźć nie tylko we wszystkich znaczących komentarzach biblijnych, ale także bardzo wyraźnie w samym tekście: „Ja, mądrość, mieszkam przy roztropności...” (Prz 8, 12). Jeśli mądrość jest rzeczywiście jedynym (męskim) synem BOGA, to kim jest roztropność?

Istniejące wcześniej intencje i personifikacje są częścią literatury judaizmu. Nie istnieje jednak wcześniej nie-ludzki mesjasz. Mesjasz, który nie jest istotą ludzką, jest znacznie bliższy pogańskiej koncepcji preegzystujących dusz i gnostyckich „aionów”. To właśnie to wczesne przenikanie pogaństwa zaczęło niestety psuć wiarę, przed czym ostrzegali już Piotr i Paweł (2 Piotra 2; Dz 20, 29-31).



To przenikanie pogaństwa doprowadziło do powstania kilku bardzo dziwnych twierdzeń na temat Jezusa. Jego „przedludzka egzystencja” sygnalizuje fakt, że nie jest on naprawdę człowiekiem. Przed narodzinami istniał jako anioł. Jest to zbliżone do idei, że „bogowie zstąpili na ziemię w postaci ludzi”. Taki Jezus brzmi raczej jak pogańska postać zbawiciela. W świecie hellenistyczno-rzymskim było wielu takich kosmicznych zbawicieli. Ale był tylko jeden Mesjasz, którego tożsamość była znana na długo przed jego narodzinami. Został on wcześniej wybrany (1 Piotra 1, 20) i miał pochodzić z Izraela, z plemienia Judy, z domu Izraela (5 Mojżeszowa 18, 15-18;Dz 3, 22; 7, 37). Ten ważny tekst z 5 Mojżeszowej 18 stwierdza dokładnie, że obiecany przedstawiciel BOGA nie będzie BOGIEM, Panem, ale Jego rzecznikiem (5 Mojżeszowa 18, 16-17). Chrześcijanie powinni być ostrożni, domagając się wierności wobec takiego zbawiciela. Czczenie zbawiciela opartego na fałszywych wyobrażeniach wiąże się z ryzykiem czczenia innego zbawiciela. nbsp;Wyznanie wiary Jezusa jest właściwym wyznaniem wiary dla chrześcijan (Mk 12, 28 i nast.). Jak wie wielu teologów, wyznanie to nie jest wyznaniem trynitarnym. Jedynym BOGIEM Izraela i Jezusa był i jest Ojciec (J 17, 3; J 5, 44; 1 Tym 2, 5; 1 Kor 8, 4-6), „jedyny Bóg” (J 5, 44), „jedyny prawdziwy Bóg” (J 17, 3).

Christoologia, nauka o tym, kim jest Jezus, ma związek z uzasadnionym stwierdzeniem dotyczącym relacji Jezusa z jedynym Bogiem Izraela. Nie ma wątpliwości, że dla pierwszych chrześcijan Jezus „miał wartość i rzeczywistość Boga”. Nie oznacza to jednak, że wierzyli oni, iż Jezus był „Bogiem”. . Niektórzy wierzyli, że apostoł Jan przedstawił Jezusa w kategoriach metafizycznych, które spodobałyby się ludziom w świecie greckim, myślącym w kategoriach abstrakcyjnych idei, znanych z myślenia hellenistycznego. „Ortodoksja” traktuje Jana jako pomost do świata greckiej metafizyki – metafizyki, która pomogła ukształtować Jezusa soborów kościelnych. Proponujemy, abyśmy najpierw sprawdzili, czy Jana można po prostu zrozumieć również w odniesieniu do jego skądinąd bardzo żydowskiego podejścia. Dlaczego mielibyśmy próbować interpretować Jana tak, jakby był uczniem Żyda Filona lub pogańskich religii misteryjnych? Dlaczego Jan miałby być traktowany jako zwolennik dogmatycznych wniosków znacznie późniejszych soborów kościelnych? Czy nie powinniśmy rozumieć go w kontekście świata wyobrażeń Starego Testamentu? „To, co wiemy” , mówi czołowy biblista, „to fakt, że Jan był przepełniony pismami Starego Testamentu. Jeśli chcemy zrozumieć historyczne pochodzenie koncepcji Logosu [Słowa] Jana tak, jak on sam ją rozumiał, musimy powrócić do tych świętych pism”. [20]

Poważnym błędem jest czytanie Jana 1, 1 tak, jakby ten werset oznaczał: „Na początku był Syn Boży, a Syn był u Ojca, a Syn był Bogiem”. [21] Nie jest to jednak to, co napisał Jan. Niemiecki poeta Goethe zmagał się z poprawieniem tego tłumaczenia: „Na początku było Słowo, Sens, Siła lub Czyn”. Zdecydował się na „Czyn”. Jest to bardzo zbliżone do intencji Jana. Ewangelista chciał powiedzieć: „Twórcze myślenie BOGA działa od wieczności”.

Czołowy brytyjski biblista bardzo ładnie to opisał: „Kiedy Jan przedstawiał wieczne Słowo, nie miał na myśli istoty w jakikolwiek sposób oddzielonej od Boga ani „hipostazy”. Nie należy doszukiwać się w myśli Jana późniejszych dogmatycznych rozróżnień trynitarnych... w świetle filozofii, która nie była jego... Nie wolno nam czytać Jana w świetle dogmatycznej historii trzech stuleci, które nastąpiły po napisaniu Ewangelii przez ewangelistę”. [22]

Aby zrozumieć Jana (i resztę Nowego Testamentu), musimy zwrócić uwagę na dziedzictwo kulturowe Jana, które nie było światem filozofii greckiej, w którym około 300 lat później powstały dogmatyczne wyznania wiary. Jeśli Jana czyta się w świetle jego hebrajskiego pochodzenia, nie popiera on nauki o Jezusie jako „Bogu Synu”, wiecznej, nie stworzonej osobie w trójjedynej boskości:

„ Język autora będzie nas dezorientował, dopóki nie nawiążemy wewnętrznej relacji z jego myśleniem ... Ewangelista Jan użył znanego terminu „logos”, nie definiując go, ale wyjaśniając, co miał na myśli ... . Pojęcie to pochodzi ze Starego Testamentu i jest zakorzenione w całej wierze religijnej i doświadczeniu pism hebrajskich. Jest to termin najlepiej oddający jego przesłanie. Dla człowieka „słowo” jest wyrazem jego „ducha”, a jego duch jest jego istotową osobowością. Każdy duch musi się wyrażać, ponieważ aktywność jest prawdziwą naturą ducha... Dlatego Jan mówi o „Słowie”, które było u Boga i było boskie, aby wyrazić swoje przekonanie, że Bóg zawsze był aktywnym i objawiającym się duchem. Bóg ze swej natury nie może siedzieć w niebie i nic nie robić. Kiedy Jezus później w Ewangelii mówi: „Mój Ojciec działa aż do teraz”, powtarza to, co ewangelista mówi w pierwszym wersecie prologu. Język Jana nie jest językiem definicji filozoficznych. Jan ma „konkretnego” i „przedstawiającego” ducha. . Niezrozumienie Jana [w jego prologu] doprowadziło wielu do wniosku, że jest on „ojcem metafizycznej [tj. trynitarnej] chrystologii” i tym samym odpowiedzialnym za późniejsze zaciemnienie przez Kościół etycznych i duchowych priorytetów Jezusa ... Ewangelista nie myślał w kategoriach „substancji” – kategorii, która była tak bliska greckiemu duchowi. [23]

W pouczającym artykule opublikowanym w Biblical Review J. Harold Ellens zwraca uwagę, że tytuły takie jak Syn BOŻY, używane w czasach, gdy powstawał Nowy Testament,& nbsp;„nigdy nie miały na celu określenia osób, do których się odnosiły, jako boskich istot. Oznaczały one raczej, że osoby te były przepełnione boskim duchem lub logosem. Tytuły te odnosiły się do ich zadań i cech jako ludzi BOŻYCH, a nie do ich boskości. Myślenie, że istota ludzka jest bogiem, było bez wątpienia koncepcją grecką lub hellenistyczną. Dlatego też wczesne debaty teologiczne od połowy II wieku toczyły się głównie między Antiochią, centrum judaistycznego chrześcijaństwa, a chrześcijaństwem aleksandryjskim, które było pod silnym wpływem spekulacji neoplatonicznych. Zasadniczo argumentacja chrześcijan żydowskich zmierzała do tego, że znali Jezusa i jego rodzinę i że był on człowiekiem, wielkim nauczycielem, przepełnionym boskim Logosem... ale nie był boski w sensie ontologicznym, na czym nalegali aleksandryjczycy. Argumenty te utrzymywały się w takiej czy innej formie, aż frakcja Cyryla z Aleksandrii ostatecznie odniosła zwycięstwo, opowiadając się za wysoce zmitologizowanym Jezusem o boskiej naturze. Cyryl zdołał zamordować swoich kolegów biskupów, którzy stali mu na drodze.

„W czasie soboru nicejskiego w 325 r. n.e. dominował aleksandryjski pogląd na wysoką chrystologię, ale nie był on bezsprzeczny w stosunku do antiochijskiego poglądu na niską chrystologię. Od Nicei do Chalcedonu spekulatywna i neoplatoniczna perspektywa zyskała na popularności i w 451 r. n.e. stała się ortodoksyjną doktryną chrześcijańską. Niestety, to, co teologowie wielkich soborów ekumenicznych mieli na myśli, używając takich wyznaniowych tytułów jak Syn Boży, było dalekie od tego, co te same tytuły oznaczały w Ewangeliach. Wyznania wiary posługiwały się greckimi pojęciami filozoficznymi, podczas gdy ewangelie posługiwały się pojęciami judaizmu z okresu Drugiej Świątyni... Biskupi soborów powinni byli zdać sobie sprawę, że przesunęli podstawę z hebrajskiej metafory do greckiej ontologii i faktycznie porzucili prawdziwego Jezusa Chrystusa. [24]

Łatwo zrozumieć, że Biblia zostaje porzucona, gdy podstawowym pojęciom, takim jak Syn Boży, nadaje się nowe, niebiblijne znaczenia. Sobory kościelne pod wpływem greckiego spekulatywnego neoplatonizmu zastąpiły nowotestamentowego Syna BOŻEGO filozofią stworzonym bogiem, Synem. Kiedy inne znaczenie tytułu zastępuje pierwotne, powstaje nowa wiara. Ta nowa wiara stała się „ortodoksją”. Pod groźbą ekskomuniki i potępienia (wyznania wiary Atanazego) nalegała na swoje nauki. Dogmatyczna „ortodoksja” nicejska oddzieliła Jezusa od jego hebrajskiego środowiska, zniekształciła Ewangelię św. Jana, próbując dopasować Jana do filozoficznej formy „ortodoksji”. I tak pozostało do dziś.

Aby cofnąć te tragiczne wydarzenia, konieczna jest rewolucja. Nastąpi ona, gdy chrześcijanie wezmą na siebie osobistą odpowiedzialność za nawiązanie kontaktu z Biblią i zbadanie jej przy użyciu wszystkich narzędzi, które są dziś do naszej dyspozycji . Kluczem do właściwego zrozumienia Biblii jest świadomość, że jest ona żydowską biblioteką książek, a Jezus był Żydem, który był przepełniony Biblią hebrajską (Starym Testamentem).

Ukryte pogaństwo w chrześcijaństwie musi zostać ujawnione. Historia ortodoksji wykazuje oznaki ducha dalekiego od ducha Jezusa. Ci, którzy kwestionowali „ortodoksję”, byli często traktowani brutalnie. [25] Jeden z interpretatorów pyta:

„Jak to się stało, że religia miłości była odpowiedzialna za niektóre z najgorszych okrucieństw i niesprawiedliwości, jakie kiedykolwiek przyniosły hańbę ludzkości? ... Kościół prześladował bardziej okrutnie niż jakakolwiek inna religia ... Nasze przekonania religijne opierają się na tradycyjnym fundamencie i wielu z nas jest bardzo niezadowolonych, gdy kwestionowana jest stabilność tego fundamentu. Przeciętny katolik [i to samo dotyczy wielu protestantów] polega na nieomylności swojego Kościoła, którą zazwyczaj przyjął bez głębszej analizy. Przyznanie się, że jego Kościół popełnił błąd i sankcjonował ohydne zbrodnie, jest dla niego prawie niemożliwe. [26]

Ani Paweł, ani żaden inny autor Biblii nigdy nie stwierdził, że „istnieje jeden Bóg: Ojciec, Syn i Duch Święty” ! Nie można przytoczyć żadnego przykładu spośród tysięcy wystąpień słowa Jahwe (ST) i BÓG (NT), które oznaczałoby „Bóg w trzech osobach” . Trójjedyny Bóg jest obcy Biblii. Słowa Pawła należy starannie rozważyć: „nie ma innego BOGA poza Jednym... mamy tylko jednego BOGA, Ojca (1 Kor 8, 4-6). Jest też tylko jeden Pan Jezus, Mesjasz (1 Kor 8, 6). Ale on jest Panem Chrystusem (Łk 2, 11; Ps 110, 1), Synem jedynego BOGA, swojego Ojca.

Dwóch najważniejszych bohaterów Biblii opisanych jest w cennym słowie Bożym, które w Nowym Testamencie cytowane jest częściej niż jakikolwiek inny werset z Biblii hebrajskiej:Psalm 110, 1. Tam jeden BÓG, „ Jahwe”, do Pana Dawida, zwanego Adoni („mój Pan”). Adoni, występujący 195 razy, nigdy nie odnosi się do jedynego BOGA. Zawsze odnosi się do ludzkiego (lub czasami) anielskiego przełożonego, z wyjątkiem BOGA. Jezus jest panem Dawida, o którym mówi Psalm 110, 1. Został on ustanowiony Panem i Mesjaszem – ustanowiony przez swojego BOGA i Ojca (Dzieje Apostolskie 2:34-36).

Z szacunku i czci dla Jezusa, Mesjasza, chrześcijanie powinni przyjąć jego żydowskie wyznanie wiary z Ewangelii Marka 12, 28 i następnych: „Słuchaj, Izraelu, Pan, nasz Bóg, jest jedynym Panem”. Bóg jest Panem. Jezus jest innym Panem. To daje dwóch panów, ale wyznanie wiary zna tylko jednego Pana, którym jest Bóg (Pwt 6, 4; Mk 12, 28;  nast.). Jest to wyznanie wiary Jezusa, a tym samym pierwotne i autentyczne wyznanie wiary chrześcijańskiej. Jest to również wyznanie Pawła. Obyśmy wszyscy z radością przyjęli to wyznanie i przyłączyli się do Jezusa Mesjasza z historii.



Przypisy:

1 Maurice Wiles, The Remaking of Christian Doctrine, The Hulsean Lectures , 1973, Londyn: SCM Press, 1974. 2 Don Cupitt, The Debate About Christ, Londyn: SCM Press, 1979, s. vii, 4. 3 E.G. Selwyn, First Epistle of Peter, s. 124. 4 G.T. Purves, D.D., The Testimony of Justin Martyr to Early Christianity. Nowy Jork: Randolph and Co., 1889, str. 167. 5 Tom 1, str. 802. Zobacz również nasz artykuł „Czy dusze idą do nieba?”. 6 E.C. Dewick, Primitive Christian Eschatology, The Hulsean Prize Essay for 1908, Cambridge University Press, 1912, s. 253, 254. 7 E.G. Selwyn, First Epistle of St. Peter, Baker Book House, 1983, s. 248, 250. Kwestionujemy twierdzenie, że poglądy Piotra na temat Jezusa różnią się od poglądów Pawła i Jana. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby apostołowie mieli różne poglądy na temat Jezusa. 8 2 Kor. 5, 1. Jest to poprawne tłumaczenie słowa aionios, oznaczającego przynależność do nadchodzącej epoki Królestwa, a nie „wieczny”. Nie oznacza to oczywiście, że ciało przyszłości jest czasowe. Nadaje ono nieśmiertelność i dzięki temu istnieje na zawsze. Jednak nabycie tego ciała jest wielkim wydarzeniem nadchodzącej epoki, które rozpocznie się wraz ze zmartwychwstaniem. . 9 Synoptycznym sposobem wyrażenia tej samej idei jest mówienie o królestwie, które „jest przygotowane od założenia świata” (Mt 25, 34).

10 Zob. NIV w Ewangelii Jana 16:28.

11 Charles Gore, Belief in Christ, John Murray, 1923, s. 31.

12 Zwróć uwagę na błędy tłumaczeniowe w naszych tłumaczeniach Biblii: Tekst nie odnosi się do poczęcia, ale do „spłodzenia” Ojca przez Ducha Świętego. To działanie Ojca powoduje powstanie Syna. Syn BOŻY, Mesjasz, jest nadprzyrodzoną stworzoną osobą, drugim Adamem. Zwróć również uwagę na odniesienie w Dz 13, 33 do „wskrzeszenia” Jezusa, które wskazuje, że to BÓG powołuje go do istnienia. Werset 34 mówi o jego późniejszym zmartwychwstaniu.

13 Justyn Męczennik jest prawdopodobnie pierwszym ojcem Kościoła, który mówił o poczęciu Syna przed Księgą Rodzaju 1 (tj. przed stworzeniem świata). Nie podaje jednak żadnych biblijnych dowodów na takie przedświatowe poczęcie Syna. Według Biblii Syn BOŻY został poczęty w łonie matki w momencie swojego poczęcia, tak jak wszystkie osoby ludzkie. Justyn różni się od Mateusza stwierdzeniem, że Syn przyszedł „przez” Marię. Mateusz wierzy, że przyszedł „z” Marii. Wskazuje to na zmianę sposobu myślenia, która miała miejsce około 150 roku n.e., zmianę, która dała początek późniejszym sformułowaniom trynitarnym. div>