Jezus

Ten mesjański wers z Księgi Izajasza wydaje się być kluczem dla binitaristów i trynitaristów wśród tysięcy wersów unitarianistycznych.& nbsp;Silny Bóg i Wieczny Ojciec wydają się jednoznacznie wskazywać, że Mesjasz łączy w sobie obie te cechy. Przyjrzyjmy się bliżej temu wersowi:    

MOCNY BÓG

Poniżej przedstawiono trzy przykłady popularnych niemieckich tłumaczeń zawierających wyrażenie mocny/potężny Bóg.  

Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn nam został dany, a panowanie spoczywa na Jego ramieniu. Nazywają Go: Cudowny, Doradca, Mocny Bóg, Ojciec Wieczny, Książę Pokoju. (Schlachter 1951)

Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn nam został dany, a panowanie spoczywa na Jego ramieniu; i nazwą Go: Cudowny, Doradca, Mocny Bóg, Ojciec Wieczności, Książę Pokoju. (Elberfelder 1905)

Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn nam został dany, a panowanie spoczywa na Jego ramionach. Bóg nadał Mu imię: Cudowny Doradca, Mocny Bóg, Ojciec Wieczności, Książę Pokoju.  (Neue Evangelistische 2014)
 

William McDonald pisze w swoim komentarzu do Starego Testamentu:

Pierwsze przyjście Chrystusa opisane jest w wersecie 5: „Dziecię nam się narodziło, syn nam został dany”. Pierwsza część zdania mówi o Jego człowieczeństwie, druga o Jego boskości. Kolejna część tego wersetu wskazuje na Jego drugie przyjście: „Prawica spoczywa na Jego ramieniu” – będzie On panował jako Król królów i Pan panów. Reszta wersetu opisuje Jego osobistą chwałę. Nazywają Go: Cudowny – to wyrażenie jest rzeczownikiem, a nie przymiotnikiem, i odnosi się do Jego osoby i dzieła. Doradca – to pokazuje Jego mądrość rządzenia. Mocny Bóg – wskazuje to na jego wszechmoc, jego panowanie nad wszystkim. Ojciec wieczności – jest on źródłem wieczności, sam jest wieczny i daje życie wieczne wszystkim, którzy w niego wierzą. [1]

Walvoord pisze w swoim komentarzu na ten temat:  

Cztery imiona opisują i ujawniają jego charakter. Będzie on dla ludu cudownym (słowo to można również przetłumaczyć jako „niezwykłym” lub „jedynym w swoim rodzaju”) doradcą. Ludzie chętnie uznają go za autorytet i będą go słuchać. Wielu będzie chciało słuchać, jak Mesjasz naucza dróg Bożych (2,3). Jest on jednak również potężnym Bogiem (por. 10,21). Niektórzy interpretatorzy, a także tłumacze są zdania, że oznacza to po prostu „osobę podobną do Boga” lub „bohatera”. Jednak Izajasz chce przez to wyrazić coś więcej. Wspomniał już bowiem, że Mesjasz uczyni więcej niż jakikolwiek inny człowiek (np. 9,1-4). Izajasz zrozumiał, że Mesjasz sam będzie w pewien sposób Bogiem. Ten wyzwoliciel jest dalej nazywany wiecznym Ojcem. Wielu jest zdezorientowanych tym tytułem, ponieważ Mesjasz, Syn Boży, jest w Trójcy odróżniony od Boga Ojca. Jak Syn może być Ojcem? Musimy tu zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, Mesjasz, jako druga osoba Trójcy Świętej, jest w całej swojej istocie Bogiem. Posiada więc również wszystkie atrybuty wiecznego Boga. Ponieważ Bóg jest tylko jeden (nawet jeśli istnieje w trzech osobach), Mesjasz również jest Bogiem. Po drugie, tytuł „Ojciec Wieczny” jest używany do opisania relacji do czasu, a nie jego relacji do innych osób Trójcy Świętej. Jest On wieczny, tak jak Bóg (Ojciec), który jest nazywany Starym Dni (Dan 7,9). Mesjasz będzie „ojcowskim” władcą. Po trzecie, Izajasz miał być może na myśli obietnicę daną Dawidowi (2 Sam 7,16) dotyczącą „wieczności” królestwa w sensie, jaki Bóg obiecał potomkom Dawida. Mesjasz, potomek Dawida, wypełni tę obietnicę, na którą czeka lud. I wreszcie Mesjasz będzie również nazywany Księciem Pokoju, tym, który w Tysiącletnim Królestwie zaprowadzi i utrzyma pokój, gdy odnowione zostaną relacje ludu z Bogiem. Te cztery tytuły Mesjasza razem dają nam wspaniały obraz jego istoty (Iz 9,5 jest pierwszym z 25 miejsc w Księdze Izajasza, w których mowa jest o pokoju). [2] 

W komentarzu do Biblii Wuppertaler Studienbibel napisano:

To, że narody nie będą już uczyć się sztuki wojennej, wynika z faktu, że sam Bóg stoczył ostatnią bitwę w historii świata, a następnie przejął władzę – pokój można osiągnąć tylko za cenę panowania Mesjasza! ... Poprzez słowo „ponieważ” na początku zdania, wers ten łączy się z poprzednim. Podaje on powód złamania uciążliwego jarzma i zniesienia wojny. Bez tego Jednego nie ma czasu. ... Nas dotyczy narodziny Tego, który ma przyjść, to znaczy nie tylko rodziny królewskiej, ale całego ludu Bożego. Tak jak dawniej ciężar wyzyskujących wrogów spoczywał na barkach Izraela i zmusił go do ugięcia kolan, tak teraz panowanie, które Bóg ponownie mu powierzył, spoczywa na jego barkach: nbsp;Ponieważ na nowym królu spoczywa cały ciężar odpowiedzialności, jego lud może być wolny od ciężaru ucisku. Jednak ta władza – co jasno wynika z kontekstu całego tekstu – jest czymś więcej niż tylko władzą nad odnowionym narodem Izraela. ... W ten sposób nadchodzący syn Dawida obejmuje wszystko, co dotychczas stanowiło królestwo Izraela. ... Światowa władza Mesjasza jest możliwa tylko dlatego, że jest on w szczególny sposób przedstawicielem Boga. ... Nie jest więc „królem”, ale podlega królowi, mianowicie Jahwe, na którego tron zostanie powołany jako namiestnik. ... Imię tego króla opisuje – jak zawsze w Biblii – w pełni całą istotę tego, kto nosi to imię. .. Pierwszy wymiar jego imienia brzmi: cud (doradcy) (jest). Nazwa ta ma wyrażać, że w swoich decyzjach jest mądry i niezależny od ludzkich – często stronniczych – doradców. Realizuje cudowne plany Boga, których kulminacją jest przebudowa świata. Drugi wymiar jego imienia, mocny Bóg, wskazuje na jego wyjątkową i nigdy nieosiągalną dla pozostałych synów Dawida wewnętrzną więź z Bogiem. Mesjasz ma pełny udział w twórczej mocy Boga; dzięki temu realizuje plany otrzymane od Boga i nadaje im ważność. - Wymiar ten uzupełnia bardziej opiekuńczy element wiecznego Ojca. Również w tym przypadku na pierwszy plan wysuwa się element boski, przewyższający wszystko, co ziemskie, ponieważ zgodnie z pierwotną przepowiednią Natana (2 Sam 7,13 i nast.) wiecznym nie miał być pojedynczy potomek Dawida, ale cała dynastia Dawida. „Znaczenie tego imienia jest jednoznaczne. Oznacza ono króla jako prawowitego przedstawiciela Boga na ziemi” (Kaiser). Iz 22,21 bardzo obrazowo pokazuje, jak należy wyobrażać sobie ojca w sensie politycznym: „ „Minister domowy” (Eljakim) jest „ojcem” dla mieszkańców Jerozolimy i domu Judy, co oznacza, że troszczy się o ich ochronę i dobrobyt. W stosunku do Jahwe król jest „synem”, ale w stosunku do ludu jest „ojcem”, mniej więcej w tym samym sensie, w jakim w języku niemieckim mówi się o „ojcu narodu” (Wildberger). W słowie „wieczny” może również pobrzmiewać perspektywa przyszłości i oznaczać „twórcę czasów świata, nawet tych najodleglejszych, stwórcę przyszłości”. [3]

MOCNY BOHATER 

Poniżej trzy przykłady niemieckich tłumaczeń z użyciem słowa Held.  

Albowiem dziecko nam się narodziło, syn nam został dany, a panowanie spoczywa na jego ramieniu; nazwano go Cudownym, Radą, Bohaterem, Wiecznym Ojcem Pokoju  (Luther 1912)

Albowiem dziecko nam się narodziło, syn nam został dany, a panowanie spoczywa na jego ramieniu, a imię jego brzmi: Pele-Joëz-El-Gibbor  (Naftali Herz Tur-Sinai 1954)

Albowiem dziecko nam się narodziło, syn nam został dany, a na jego ramionach spoczywa władza. Jego cudowne imię brzmi: Doradca bohaterskiego Boga, Ojciec zwycięstwa, Książę pokoju. (Tłumaczenie Bubera-Rosenzweiga 1929)

W komentarzu do „The Myghty God ... ruler”, że jest to imię tronowe królewskiego dziecka. Imiona semickie bardzo często zawierają opis Boga; tak więc imię Jesaja w języku hebrajskim oznacza „Bóg zbawia”, a Hesekiel „Niech Bóg wzmocni”. W związku z tym imię to w wersecie 9:5 nie zawiera boskości dziecka, jak błędnie interpretują to klasyczne dzieła chrześcijańskie na podstawie tego mesjańskiego wersetu. [4]

Podręcznik do Biblii żydowskiej podkreśla wymiar historyczny tekstu, aby uniknąć jednostronnej, mesjańskiej interpretacji dotyczącej końca świata:

W tradycji żydowskiej dla zrozumienia Iz 9 szczególnie pouczająca jest lektura Haftary do paraszy Jitro, opracowana w minchagu aszkenazyjskim. Początek stanowi Iz 6,1-7,6 (W roku śmierci króla Uzjasza ... syna Tav'ala), po którym bezpośrednio następuje Iz 9,5f. (Albowiem dziecko nam się narodziło ... ): Królem w Jerozolimie nie będzie Ben-Tav'al, ale nowo narodzone dziecko (z rodu królewskiego Dawida), które otrzyma imiona Pele-Jo'ez/El-Gibbor/Aviad/Sar-Schalom (Cudownie planujący / potężny Bóg / Ojciec na wieki / Książę pokoju). Kompilacja ta nawiązuje do tradycyjnej interpretacji judaistycznej (por. Raschi i R. Dawid Qimchi do Iz 9,5), która identyfikuje nowo narodzone dziecko z synem Achasa, Chiskijahu [Hiskija]. [5]

Kermit Zarley wyjaśnia hebrajskie słowo gibbor:

Hebrajskie słowo gibbor (słownik Stronga nr 1367) występuje w MT ponad 150 razy, zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej. Tłumaczy się je jako „bohater”, „mężczyzna”, „potężny”, „silny” lub „wojownik”. Wyniki te pokazują, że el gibbor może być używane zarówno jako przymiotnik, jak i rzeczownik do określenia ludzi. Decydujące znaczenie mają kontekst i słowa z nim powiązane. Grecki Stary Testament (Septuaginta = LXX, III w. p.n.e.) tłumaczy el gibbor w Iz 9,5 jako megales boules angelos. Słowo „anioł” pochodzi od angelos, przy czym angelos ma często również dodatkowe znaczenie „posłaniec”. Dlatego też wyrażenie to w LXX jest zwykle tłumaczone jako „posłaniec potężnej rady”, a nie jako „silny Bóg”. Jest to bardzo znaczące, ponieważ przedchrześcijańscy tłumacze żydowscy nie mogli być przeciwni późniejszej interpretacji chrześcijańskiej, zgodnie z którą Jezus z Nazaretu jest identyfikowany jako „BÓG” poprzez imię el gibbor. Chrześcijanie i Żydzi mają różne poglądy na temat interpretacji i użycia tych imion w Księdze Izajasza 9,5. Targumy dotyczące Księgi Izajasza i późniejsi rabiniczni interpretatorzy, tacy jak Rashi i Kimchi, zinterpretowali „dziecko” jako Mesjasza, ale twierdzą również, że el gibbor odnosi się tylko do BOGA, a nie do Mesjasza, unikając w ten sposób nazwania Mesjasza „BOGIEM”. Albo odnieśli el gibbor tylko do BOGA, a pozostałe imiona do Mesjasza, albo wszystkie określenia, z wyjątkiem „Książę Pokoju”, odnieśli do BOGA. [6]

 Anthony Buzzard podkreśla rozumienie wiodących słowników hebrajskich: 

Obietnica dla Izraela: „Albowiem Dziecię nam się narodziło, Syn nam został dany, a panowanie spoczywa na Jego ramieniu; i nazwą Go: Cudowny Doradca, Bogiem Mocnym, Ojcem Wieczności, Księciem Pokoju” (Iz 9,5). Było to jasne, niebudzące wątpliwości stwierdzenie dotyczące przyszłego Mesjasza. Jednak ten „potężny Bóg” z Iz 9,5 jest definiowany przez wiodący słownik hebrajski jako „królewski bohater, który odzwierciedla boską majestatyczność”. Tytuł „wieczny Ojciec” był rozumiany przez Żydów jako „Ojciec nadchodzącej, mesjańskiej epoki”. Greckie słowo „wieczny” w Septuagincie nie musi w tym przypadku oznaczać „na zawsze i na wieki – na wieki – przeszłe i przyszłe”, jak to zwykle rozumiemy, ale zawiera pojęcie „odnoszące się do przyszłej epoki”. Prawdą jest, że Jezus, jako Mesjasz, jest Ojcem nadchodzącej epoki Królestwa Bożego na ziemi, aż „ wszystko mu się podporządkuje. Wtedy i sam Syn podporządkuje się Temu, który mu wszystko podporządkował, aby Bóg był wszystkim we wszystkim” (1 Kor 15,26). W judaizmie powszechnie wiadomo było, że ludzki przywódca polityczny mógł być również nazywany ojcem. Izajasz pisze o przywódcy Izraela: „Powierzę mu twoje panowanie. Będzie on ojcem dla mieszkańców Jerozolimy i domu Judy” (Iz 22,21). [7]

David Flusser wskazuje na powiązania w pismach z Qumram: 

Jednak wśród Żydów żyjących w okresie po wygnaniu istniała inna interpretacja, która pozwalała im uniknąć utożsamiania „cudownej rady” z „potężnym Bogiem” z Iz 9,5. Zgodnie z tym poglądem Mesjasz, co wprawdzie nie odpowiada pierwotnemu znaczeniu, ale jest gramatycznie możliwe, jest „cudownym radcą potężnego Boga”. Dowód na taką interpretację znajdujemy w hymnie esseńskim, a mianowicie w pieśniach pochwalnych (1QH 3,2-18). Z drugiej strony wskazano już, że hymn ten stanowi ważny wkład w prawidłowe zrozumienie Ap 12. Hymn opisuje narodziny męskiego dziecka. Bardzo kontrowersyjna jest kwestia, czy samo dziecko jest postrzegane jako Mesjasz, czy też autor hymnu użył motywu mesjańskiego w sposób symboliczny. Jednak rozstrzygnięcie tej kwestii nie ma znaczenia w naszym kontekście. Jedno jest jednak jasne: hymn esseński odzwierciedla opis Mesjasza. W miejscu 1QH 3,10 dziecko płci męskiej jest opisane jako „cudowny doradca o heroicznej mocy”. Jest to wyraźna aluzja do Iz 9,5. W rzeczywistości mamy tu do czynienia z interpretacją Księgi Izajasza, zgodnie z którą Mesjasz jest (lub będzie) doradcą Boga, lub inaczej mówiąc: Mesjasz będzie doradcą Boga wraz z Jego mocą.  [8]

PODSUMOWANIE: 

William McDonald dzieli ten werset na część ludzką i boską. Tutaj znajduje swoje miejsce doktryna dwóch natur. Jego narodziny są ludzkie. Wszechmoc i wieczność znajdują się w drugiej części. 
Walvoord uważa, że nie zrozumielibyśmy Izajasza, gdybyśmy wierzyli, że jest on tylko „osobą podobną do Boga” lub „bohaterem”. Problem wydaje się raczej polegać na tym, że przypisuje się Izajaszowi zmianę interpretacji żydowskiego monoteizmu. Ciekawe jest to, że autor wydaje się dokładnie wiedzieć, co Izajasz chciał wyrazić w tym wersecie. Mesjasz jest oczywiście jedyny w swoim rodzaju (monogenes w J 1,18). Jeśli chodzi o „wiecznego Ojca”, nie znajduję tutaj wyjaśnienia tej kwestii. Wcześniej wprowadzono trójcę jako metodologię, ale wynik jest niezadowalający. Chrystus jest odbiciem Ojca. Chrystus nigdy nie twierdził, że posiada wszystkie atrybuty Ojca, ani że jest drugą osobą Trójcy Świętej. Chrystus nigdy też nie mówił, że był z Ojcem od wieczności. W Nowym Testamencie nie ma wersetu, w którym twierdziłby: „Tak, kiedy latałem z moim Ojcem przez wszechświat, zanim stworzyłem świat”. Wiele rzeczy jest tu interpretowanych i domniemanych w sposób kreatywny, w oparciu o własne założenia myślowe. Biblia studyjna z Wuppertalu jest bardzo wyważona w swoich komentarzach. Mesjasz jest wiecznym ministrem spraw wewnętrznych (ojcem narodu), tak jak był nim Eljakim. 
Zarley odnosi się do znaczenia słowa gibbor (nr Stronga 1367), że można je tłumaczyć jako „bohater”, „mężczyzna”, „potężny”, „silny” lub „wojownik”.
Buzzard pisze, że tytuł „wieczny ojciec” był rozumiany przez Żydów jako „ojciec nadchodzącej, mesjańskiej epoki”.
Flusser odwołuje się do hymnu esseńczyków, który odzwierciedla opis Mesjasza. W miejscu 1QH 3,10 męskie dziecko jest opisane jako „cudowny doradca o heroicznej mocy”. 

Wśród 31 171 wersetów całej Biblii znajduje się kilka, które wymagają bardziej szczegółowej analizy. Oczywiście ten jeden werset biblijny nie zmienia znaczenia tysięcy innych wersetów, które jednoznacznie świadczą o tym, kto jest jedynym prawdziwym Bogiem. Gdyby tak było, cała Biblia musiałaby zostać przepisana z powodu 10 wersetów biblijnych.

[1] McDonald, William: Komentarz do Starego Testamentu, s. 937
[2] Walvood/Zuck: Stary Testament – wyjaśniony i zinterpretowany, tom 3 Izajasz-Malachiasz, s. 37
[3] Schneider, Dieter: Biblia studyjna z Wuppertalu: Prorok Izajasz, s. 201-204 
[4] The Jewish Study Bible – Tanakh Translation – Torah • Nevi'im • Kethuvim, s. 802
[5] Liess, Hanna: Tanach – podręcznik do Biblii żydowskiej, tom 8, s. 261
[6] Zarley, Kermit: The Restitution of Jesus Christ, s. 205-207 
[7] Buzzard/Hunting: Die Lehre von der Dreieinigkeit Gottes Die selbst zugefügte Wunde der Christenheit. s. 86-87
[8] Flusser, David: Entdeckungen im Neuen Testament, tom 2, Jesus-Qumran-Urchristentum, s. 107